Nieudzielenie pomocy w Kodeksie Karnym art. 162

Nieudzielenie pomocy osobie potrzebującej może wydawać się jedynie moralnym zaniedbaniem, jednak w świetle polskiego prawa karnego stanowi poważne przestępstwo. Artykuł 162 Kodeksu Karnego precyzyjnie określa warunki, przy których zaniechanie działań ratunkowych wobec osoby znajdującej się w niebezpieczeństwie utraty życia lub zdrowia przeradza się w czyn karalny. Ten aspekt prawa podkreśla wspólną odpowiedzialność za życie i zdrowie w społeczeństwie, stawiając każdego obywatela w roli potencjalnego ratownika. Analizując ten temat, warto przyjrzeć się, jakie są kryteria i okoliczności składające się na obowiązek udzielenia pomocy, a także jakie konsekwencje niesie za sobą jego niezrealizowanie.

Czym jest nieudzielenie pomocy wg. art. 162 ?

Nieudzielenie pomocy jest uznawane za przestępstwo zdefiniowane w artykule 162 Kodeksu karnego, które dotyczy sytuacji, w których osoba świadoma znajdującego się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu innego człowieka, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby, decyduje się nie podejmować żadnych działań. Ustawodawca jasno określa, że zaniechanie pomocy, kiedy możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej, stanowi naruszenie prawne, za które sprawca podlega karze pozbawienia wolności do 3 lat.

To przepisy mające na celu zobligować obywateli do aktywnego uczestnictwa w systemie wzajemnej pomocy i solidarności, podkreślając, że ignorowanie osoby na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia nie jest postawą akceptowalną w społeczeństwie. Ustawodawca przez wprowadzenie tego zapisu w K.K., dąży do uregulowania zachowań społecznych w sposób, który zapewnia bezpieczny i odpowiedzialny udział każdego w życiu publicznym, podkreślając znaczenie ludzkiego życia i zdrowia.

Kto jest zobowiązany do udzielenia pomocy w niebezpieczeństwie?

Prawnik Olsztyn – olsztyn-adwokat.pl

Regulacja zawarta w art. 162 § 1 KK (Kodeksu Karnego), precyzuje, że obowiązek udzielania pomocy spoczywa na każdej osobie, która napotkała człowieka znajdującego się w niebezpieczeństwie utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Zgodnie z przepisami, nieudzielenie pomocy w sytuacji, kiedy jest to możliwe bez narażania zdrowia lub życia swojego lub innych osób, może skutkować karą pozbawienia wolności do 3 lat. Kluczowe jest, by zrozumieć, że regulacja ta nie ogranicza tego obowiązku do określonych grup zawodowych, takich jak personel ratunkowy czy medyczny, ale rozszerza go na wszystkich obywateli.

W świetle prawa każda osoba staje się więc podmiotem, który może i powinien reagować, gdy na jego drodze pojawi się zagrożenie zdrowia lub życia innego człowieka. Ta bezwzględna zasada podkreśla realny wymiar solidarności społecznej i humanitaryzmu, jednocześnie regulując go w ramach odpowiedzialności karnej, podkreślając wagę życia i zdrowia człowieka jako najwyższych wartości.

Nieudzielenie pomocy – Granica między zaniedbaniem a przestępstwem

W świetle prawa nieudzielenie pomocy stanowi czyn przekraczający granice zaniedbania, przeradzając się w przestępstwo, gdy osoba świadoma zagrożenia dla życia lub zdrowia innego człowieka nie podejmuje żadnych kroków mających na celu jego eliminację. Nie udzielenie pomocy osobie znajdującej się w niebezpieczeństwie jest penalizowane przez ustawodawcę w art. 162 Kodeksu karnego. Dla bytu występku z art. 162 § 1 k.k. istotne jest, aby udzielenie pomocy było obiektywnie możliwe, bez względu na ostateczną skuteczności tych działań, a także to czy podjęcie pomocy nie narazi osoby jej udzielającej lub innej na niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Jeżeli wymienione okoliczności zachodzą w danej sytuacji, wówczas nieudzielenie pomocy nie będzie stanowiło występku z art. 162 § 1 k.k. Dodatkowo ustawodawca w treści art. 162 § 2 k.k. określił, że nie popełnia przestępstwa osoba, która nie udzieliła pomocy, do której konieczne było przeprowadzenie zabiegu lekarskiego lub w sytuacji, kiedy nieudzielenie pomocy miało miejsce w okolicznościach gdzie niezwłoczna pomoc mogła zostać udzielona przez instytucję lub osobę do tego powołaną.

Praktyka pokazuje, że pomoc może przyjąć różne formy, od prostych działań takich jak wezwanie dyspozytora pogotowia, po bardziej zaawansowane akty, jak ratowanie tonącego. Kluczowe jest, aby pomoc była możliwa i nie prowadziła do dodatkowego stanu zagrożenia. Prawo wymaga od nas, abyśmy w sytuacji, w jakiej się znajdujemy, dokonali oceny okoliczności i podjęli działania, które są w naszym zasięgu i musimy mieć realne możliwości ich wykonania w sposób, który nie narazi nas lub nikogo innego na poważne niebezpieczeńśtwo. Bezwzględny obowiązek niesienia pomocy podkreśla wartość życia i zdrowia jako najwyższych dóbr, jednocześnie wyznaczając jasną granicę pomiędzy zaniedbaniem a przestępstwem.